Ποιήματα Ευτυχίας Φορτόμα - Κωτίδου

Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΩΝ ΕΞΗΝΤΑ Σήμερα ξεκίνησα γαλήνια και πάλι τη ζωή μου απ’ την αρχή. Κει πάνω στο κατώφλι των εξήντα ανέβηκε η απόφαση ορθή. Στυλώθηκε ξανά το κοριτσάκι και πάτησε στα πόδια του γερά ∙ τ’ όμορφο γελαστό του προσωπάκι έδιωξε μακριά τη συννεφιά. Κράτησε το τετράδιο στο χέρι κάτω απ’ του δέντρου τη σκιά ∙ κ αι κει, μέσα στη ντάλα μεσημέρι ατένισε τη φουσκοθαλασσιά. Εκεί, μπροστά στη θάλασσα τη μάνα που μας τρέφει, μας δροσίζει, μας πονά, το κοριτσάκι ένιωσε γοργόνα, μ’ ένα βιβλίο να ‘χει για ουρά. Ήτανε το βιβλίο της ζωής της που το ‘γράψε με γράμματα μουντ ά∙ μ ε περισσή αγάπη όμως και φροντίδα. Τώρα, της γνέφει και χαμογελά. Το κοριτσάκι έγινε γυναίκα εκεί, κάτω απ’ τον ήλιο τον καυτό κι ανάμεσα στον φλοίσβο των κυμάτων αγκάλιασε ξανά τον Εαυτό!!!!!

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ Μ’ ένα ουρανό γαλάζιο τέλειωσε η μέρα, μ’ένα ουράνιο τόξο έληξε η βροχή. Και κει, στου ουρανού την άκρη, ανέβηκε δειλά μια προσευχή. “ Θεέ μου, φύλαξέ με απ’ την πλάνη, Θεέ μου, αγκάλιασέ με με στοργή. Ζητώ από Σένα να με στέψεις μ΄ ευλογία, για να πατώ γερά τα πόδια μου στη γη”. Και Συ, γλυκά-γλυκά μου έστειλες το Φως Σου. Τα χρώματα της Ίριδας ζεστά. Και μες σ’ αυτά είδα το Πρόσωπό Σου, το Μάτι, να μου κλείνεις πονηρά. Ποτέ πια μπόρες στη ζωή μου και πλημμύρες, ποτέ πια λύπες, βάσανα πικρά. Υπόσχεση μου έδωσες και πήρες, κάθε αγωνία, ερωτηματικό κι ανημποριά. Κι εγώ πια από δω και πέρα, χαρούμενα στη γη θα περπατώ, και την υπόσχεση αυτού του φθινοπώρου, νωπή μες το μυαλό μου θα κρατώ. Μες το ουράνιο τόξο σφίξαμε τα χέρια, μες του ουρανού το θόλο, αλλάξαμε ματιές. Κι αυτή η Φθινοπωρινή μας Συμφωνία, χαράχτηκε βαθιά μες τις καρδιές. ...