Ποιήματα Ευτυχίας Φορτόμα - Κωτίδου

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΔΕΝΤΡΟΥ Κάποτε πεύκο ήμουνα σεμνό και τιμημένο. Πλούσιο σ’ όσα σκόρπαγα, χωρίς εγώ να παίρνω. Μα ήρθε η κακοκαιριά και μ’ έβγαλε απ’ τις ρίζες. Στους πέντε ανέμους σκόρπισα, και στις νυχτιές τις γκρίζες. Όμως εγώ γαντζώθηκα σε ένα κυπαρίσσι. Ρίζες πιο στέρεες έκανα, θύελλα μη με ρίξει. Το ύψος το φοβήθηκα και την κορμοστασιά μου. Και πάλι ταπεινώθηκα για την αποκοτιά μου. Κι έγινα τώρα μυγδαλιά, χαρά για να προσφέρω, με τα λουλούδια στα κλαδιά, νέους καρπούς να φέρω.

ΤΟ ΚΑΦΕΔΑΚΙ Το καφεδάκι θέλω να υμνήσω αυτόν τον σύντροφό μου τον πιστό που συντροφιά πάντα θέλω να έχω, σαν σιδερώνω, σαν διαβάζω, σαν κεντώ. Πρωί μόλις ξυπνήσω θε να βάλω,                  πρώτη δουλειά το μπρίκι στη φωτιά κι όλες τις αγγαρείες μου να κάνω, έχοντας τον καφέ μου συντροφιά. Τούρκικο τονε λεν κι ελληνικό σε μας τους μερακλήδες κλείνει μάτι, γιατί κρύβει μεράκι στην καρδιά και καλαμπούρι, μουχαμπέτι και ραχάτι. Έχει μια προετοιμασία σχετική και θέλει και φωτιά πάντα να γίνει κάτι θα πάρει απ’ της φλόγας την ψυχή κι αυτό μετά απλόχερα στο δίνει. Κι εκείνη η μυρουδιά, η μοσχοβολιά, πώς νά 'βρεις λόγια να την περιγράψεις; μονάχα κλεισ’ τα μάτια κι αν μπορείς, προσπάθησε με μιαν ανάσα ν’ απολαύσεις.