Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΔΕΝΤΡΟΥ
Κάποτε πεύκο
ήμουνα
σεμνό και
τιμημένο.
Πλούσιο σ’
όσα σκόρπαγα,
χωρίς εγώ να
παίρνω.
Μα ήρθε η
κακοκαιριά
και μ’ έβγαλε
απ’ τις ρίζες.
Στους πέντε
ανέμους σκόρπισα,
και στις
νυχτιές τις γκρίζες.
Όμως εγώ
γαντζώθηκα
σε ένα
κυπαρίσσι.
Ρίζες πιο
στέρεες έκανα,
θύελλα μη με
ρίξει.
Το ύψος το
φοβήθηκα
και την
κορμοστασιά μου.
Και πάλι
ταπεινώθηκα
για την
αποκοτιά μου.
Κι έγινα τώρα
μυγδαλιά,
χαρά για να
προσφέρω,
με τα λουλούδια
στα κλαδιά,
νέους καρπούς
να φέρω.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου