Ποιήματα Ευτυχίας Φορτόμα - Κωτίδου

ΣΤΙΣ ΤΡΕΙΣ ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ Ειν’ μεσημέρι η ώρα τρεις. Είναι η ώρα που μπορείς όχι να ζεις, μα να σιωπείς. Πάνω σε μια αμμουδιά χρυσή, σ’ ένα καλύβι, ένα βουνό, μακριά τη σκέψη σου ζητάς όσο το δυνατό να πας. Είναι η ώρα που σιωπάς. Μα όσο πολύ κι αν το ζητάς τη σκέψη σου ψηλά να πας, όσο κι αν είναι ποθητό, κρίμα, δεν είναι μπορετό. Τα χέρια σου δεν σε ακούν να παν ψηλά, ν’ αναταθούν, να γράψουν για να λυτρωθούν. Δεν είναι ώρα της χαράς όπως εκείνη της νυχτιάς, που ο παλμός γίνεται αχός, ποίημα, τραγούδι, στεναγμός, ζωή, κραυγή, ανασαμός. Ειν’ λάθος να δημιουργείς το μεσημέρι η ώρα τρεις · που ο παλμός μένει παλμός· βουβός, απρόσωπος, φτωχός. Ε.Φ.Κ

ΔΩΔΕΚΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΛΕΞΕΙΣ Όλες μίλησαν μέσα μου απόψε. Δάκρυα κύλησαν στα μάγουλά μου και εκστατικά ενατένισα το ΕΙΝΑΙ μου. Λέξεις όπως η ΕΠΙΓΝΩΣΗ με άγγιξαν. Βρισκόμουν στη φάση της διεργασίας της. ΠΟΝΟΣ. Τον στράγγιξα και με στράγγιξε. Γίναμε οι πιο στενοί φίλοι. Κι ήταν αυτός που με οδήγησε με ασφάλεια στο σημερινό ξέφωτο της ευτυχίας. Τα δάκρυα είναι απόψε φίλοι και σύμμαχοι, συνοδοιπόροι πλούσιων συναισθημάτων, όπως , ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ και ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΗ, ΛΥΤΡΩΣΗ και ΓΑΛΗΝΗ. Γιατί τίποτε δεν είναι ανώφελο, τίποτε δεν είναι ανώδυνο. Κάθε τι έχει το λόγο του και το σκοπό του. Κι όλα τα ωραία πράγματα, τα βρίσκει κανείς μετά από ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ. Έτσι, και πάλι βρίσκομαι να προχωρώ, με επίγνωση πια, στο μονοπάτι της ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ, της ΧΑΡΑΣ και της ΑΓΑΠΗΣ προς όλους. Και είμαι πια σίγουρη, πως αυτή ειν’ η πληρωμή για το βαθύ και ουσιαστικό σκάψιμο μέσα μας. Είναι η ΕΥΤΥΧΙΑ.

ΣΤΟ ΓΙΟ ΜΟΥ ΟΤΑΝ ΕΚΛΕΙΝΕ ΤΑ 21 ΤΟΥ Βρίσκεσαι στα εικοστά πρώτα γενέθλια και είμαστε στον εικοστό πρώτο αιώνα. Όλα πια τώρα γίνονται χειρότερα στον κόσμο μας που μοιάζει με χειμώνα. Μας περιζώνει,θά ‘λεγα καλύτερα, με τις ραγδαίες και γοργές του μεταλλάξεις, με τα λογής-λογής μικρόβια και ιούς, τις καταιγίδες, πυρκαγιές, σεισμούς της πλάσης. Με τις δολοφονίες, τους πολέμους, τις κλοπές, την εκμετάλλευση, την πείνα, τις αρρώστιες, ψευτιά, υποκρισία και απάθεια, που φέρνουν στην ψυχή πόνους και δάκρυα. Γιε μου, σ’ αυτόν τον κόσμο σ’ έφερα η άθλια, και πώς τώρα εσύ να με δικάσεις. Που μ΄ αγαπάς, που με λατρεύεις, συγχωρείς τα τόσα λάθη μου, τόσες φωνές και πάθη. Ο κόσμος μας ασφυκτιά, δεν μας αρέσει έτσι που τον ζούμε, μα μάθαμε τα μάτια να σφαλούμε, και κλείνοντας συνάμα και τ’ αυτιά, για πιο ψηλά, πιο πέρα να τραβούμε. Ξέρω πως τη ζωή φιλοσοφείς, το νόημά της το βαθύ, ψάχνοντας νά ‘βρεις. Τα μάτια της ψυχής έχε ανοιχτά , ώστε ...