ΕΛΠΙΔΑ

ΣΤΙΣ ΤΡΕΙΣ ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ

Ειν’ μεσημέρι η ώρα τρεις.

Είναι η ώρα που μπορείς

όχι να ζεις, μα να σιωπείς.

Πάνω σε μια αμμουδιά χρυσή,

σ’ ένα καλύβι, ένα βουνό,

μακριά τη σκέψη σου ζητάς

όσο το δυνατό να πας.

Είναι η ώρα που σιωπάς.

Μα όσο πολύ κι αν το ζητάς

τη σκέψη σου ψηλά να πας,

όσο κι αν είναι ποθητό,

κρίμα, δεν είναι μπορετό.

Τα χέρια σου δεν σε ακούν

να παν ψηλά, ν’ αναταθούν,

να γράψουν για να λυτρωθούν.

Δεν είναι ώρα της χαράς

όπως εκείνη της νυχτιάς,

που ο παλμός γίνεται αχός,

ποίημα, τραγούδι, στεναγμός,

ζωή, κραυγή, ανασαμός.

Ειν’ λάθος να δημιουργείς

το μεσημέρι η ώρα τρεις·

που ο παλμός μένει παλμός·

βουβός, απρόσωπος, φτωχός.

Ε.Φ.Κ