Ποιήματα Ευτυχίας Φορτόμα - Κωτίδου

ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ Μέσα από τη σταθερότητα της ηλικίας μου αναλογίζομαι τις εξάρσεις του παρελθόντος τις χαρές και τις πίκρες του έρωτα τη μαγεία της μητρότητας την αγωνία μου για την τύχη του κόσμου τις αναζητήσεις και τα ερωτηματικά μου τα αδιέξοδα και τις ελπίδες μου, καθώς και κυρίως δεν πρέπει ποτέ να ξεχνώ τις κοσμογονικές αλλαγές μέσα μου. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνώ τη μεταμόρφωση της κάμπιας το πέταγμα της πεταλούδας, το πιάσιμο στα δίχτυα της αράχνης, το απελπισμένο φτερούγισμα των στραπατσαρισμένων φτερών, τη σκληρή πληρωμή για το ότι μεταμορφώθηκα σε πεταλούδα. Μα και μετά το μαρτύριο αυτό δεν πρέπει ποτέ να ξεχνώ και πάντα πρέπει να σέβομαι τη σημερινή ελευθερία. Γιατί απ’ τα δίχτυα ξέφυγα και τώρα μεταμορφωμένη, λαμπερή, ξανανιωμένη πετώ στο γαλανό ουρανό μέσα στο φως και την ελπίδα, τη προσμονή μιας καινούριας ζωής που μου υπόσχεται ο καταπράσινος κάμπος κι ένας κήπος ολάνθιστος, μα που δε θά ‘ναι, παρά η ζωή μια...

ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ Αποδιωγμένος χωρίς αιτία, από πόλεμο ανθρώπων ή της φύσης τη μανία, βγαίνεις εκτεθειμένος στο άγνωστο, παλεύοντας την καταφρόνια και το άδικο. Φλόγες ψηλές σε κυνηγούν, κύματα σε τρομάζουν, σε δάση σκοτεινά περνάς, νάρκες σ’ ακρωτηριάζουν. Σύγχρονοι άθλιοι πειρατές το βιος σου αφανίζουν, σε κοροϊδεύουν, σε πονούν, σε βασανίζουν. Ταλαίπωρέ μας αδελφέ. Κίτρινε, μαύρε ή λευκέ. Απελπισμένα ψάχνεις για καινούρια πατρίδα, μια γωνίτσα να κουρνιάσεις και μια ελπίδα. Δειλά-δειλά ζυγιάζεις με το βλέμμα σου τις διαθέσεις των βολεμένων στο ξένο αίμα σου. Και απ’ το μηδέν ξανά αρχίζεις τη ζωή σου, μες απ΄ τις στάχτες σου γεννιέται η ορμή σου. Χαμόγελο διαγράφεται πάλι στα χείλη, επουλώνονται οι πληγές, ξαναχαίρεσαι το δείλι. Γεννιούνται απ’ την αρχή τα όνειρά σου, βλέπουν μέρες καλύτερες τα άμοιρα παιδιά σου. Πρόσφυγα φίλε κι αδελφέ μας, στοργικά σου απλώνουμε το χέρι. Δείξε εμπιστοσύνη, κράτησέ μας. Γιατί.....αύριο, ποτέ κανείς δε...

Αχ Έρωτα Ήμουν λαβωμένος μάτια μου από του φτερωτού θεού τα βέλη. Πυρώθηκε η καρδιά μου και μ’ ανέβασε σ’ απόκρημνα κι άγρια μέρη. Μα μόλις απ’ τα δίχτυα γλίτωσα έτρεξα λατρευτή σιμά σου και την ψυχή μου στην παρέδωσα για ν’ αναστήσει τα όνειρά σου. Είμαι ερωτευμένος………………………..

ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ Αναρωτήθηκα ξανά και ξανά Τι άραγε να φταίει Για όλα εκείνα πού ‘ γιναν Μέσα στο λογικό μου. Σε ώρα εξομολόγησης, Ανάμεσα σε λυγμούς και δάκρυα, Σου είπα πως θά ‘ταν η αγάπη. Εσύ όμως τ’ αρνήθηκες Και μ’ άφησες να νιώσω ταπεινωμένη κι άδεια. Δεν μπορούσα στ’ αλήθεια να φανταστώ Τι άλλο μπορεί νά ‘ταν. Γιατί Θεέ μου, μόνο αυτήν εγνώρισα, Μόνο αυτήν είχα για στόχο. Ιδανικό, η τέλεια αγάπη. Νόμιζα ψηλά θα μ’ έφτανε. Στα μάτια όμως του κόσμου τούτου, Κάτω με πέταξε. Με ταπείνωσε και μ’ έσυρε. Όμως και πάλι, δόξα στη χάρη Του, Ψηλά μ’ ανέβασε, Στη θέση που μου ανήκει. Να χαίρομαι και πάλι, ν’ αγαπώ, Πολύ λιγότερο από πριν να υποφέρω. Ευχαριστώ

ΑΝΕΒΑΣΜΑ Θυμάμαι το ταξίδι εκείνο που νύχτα, ανάμεσα σε ουρανό και γη, μόνοι βρεθήκαμε, σκιές πραγματικές απόκοσμες, μέσα στο κρύο· δε φοβηθήκαμε. Νιώθαμε κι οι δυο τόσο μεγάλοι, καθώς καμαρώναμε την αγάπη μας, μεγαλόπρεπα και ήρεμα να υψώνεται σα θυμιάμα στον ουρανό. Με δέος την ψυχή γεμάτη, μετά απ’ το θεϊκό αυτό αντίκρυσμα, την ουράνια ανατριχίλα μη μπορώντας στους ανθρώπινους μας ώμους να βαστάξουμε, γενήκαμε πάλι απλοί, γυμνοί από θεϊκότητα. Μείναμε μόνοι εγώ και συ σ΄ ενός φιλιού την αιωνιότητα.

ΤΟ ΨΩΜΙ Μη ξεχάσεις το ψωμί όταν γυρίσεις μη ξεχάσεις την αλήθεια να μου πεις. Θέλω πάλι τα μαλλιά μου να μυρίσεις και για μένανε στα δύο να κοπείς. Με ξέχασες για χρόνια και λυπόμουν σα να μη ζήσαμε ποτέ κοντά μαζί. Για το ψωμί εκείνο που με μάλωσες φοβόμουν πως το τραπέζι μας ξανά δε θα στρωθεί. Αχ! Σαν ψωμί σε φέτες μ’ είχες κόψει μ’ ένα μαχαίρι βουτηγμένο στην καρδιά. Κι όταν με είδες μες τα σύννεφα χαμένη ήτανε σα να ευχαριστήθηκες κρυφά. Πώς να μιλήσω για τα τόσα μου τα πάθια εκείνα που με ρίξαν στα βαθιά του έρωτα και του ψωμιού τ’ αγκάθια έχουν νυστέρι μου την ίδια ευωδιά. Και τώρα που στερνά ήρθε η γνώση που δίκοπο ειν’ μαχαίρι και πονά, θυμήσου το ψ ω μ ί σου ψιθυρίζω για να ‘ναι όλα ειρηνικά και θετικά. Το Σύμπαν μόνο θετικά ακούει και τις αρνήσεις όλες αγνοεί γι αυτό στην προσευχή ζητούμε να ΄χουμε πάντα στο τραπέζι μας ψωμί.