ΕΛΠΙΔΑ

ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ

Αποδιωγμένος χωρίς αιτία,

από πόλεμο ανθρώπων ή της φύσης τη μανία,

βγαίνεις εκτεθειμένος στο άγνωστο,

παλεύοντας την καταφρόνια και το άδικο.

Φλόγες ψηλές σε κυνηγούν, κύματα σε τρομάζουν,

σε δάση σκοτεινά περνάς, νάρκες σ’ ακρωτηριάζουν.

Σύγχρονοι άθλιοι πειρατές το βιος σου αφανίζουν,

σε κοροϊδεύουν, σε πονούν, σε βασανίζουν.

Ταλαίπωρέ μας αδελφέ.

Κίτρινε, μαύρε ή λευκέ.

Απελπισμένα ψάχνεις για καινούρια πατρίδα,

μια γωνίτσα να κουρνιάσεις και μια ελπίδα.

Δειλά-δειλά ζυγιάζεις με το βλέμμα σου

τις διαθέσεις των βολεμένων στο ξένο αίμα σου.

Και απ’ το μηδέν ξανά αρχίζεις τη ζωή σου,

μες απ΄ τις στάχτες σου γεννιέται η ορμή σου.

Χαμόγελο διαγράφεται πάλι στα χείλη,

επουλώνονται οι πληγές, ξαναχαίρεσαι το δείλι.

Γεννιούνται απ’ την αρχή τα όνειρά σου,

βλέπουν μέρες καλύτερες τα άμοιρα παιδιά σου.

Πρόσφυγα φίλε κι αδελφέ μας,

στοργικά σου απλώνουμε το χέρι.

Δείξε εμπιστοσύνη, κράτησέ μας.

Γιατί.....αύριο, ποτέ κανείς δεν ξέρει.