ΕΛΠΙΔΑ

ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Αναρωτήθηκα ξανά και ξανά

Τι άραγε να φταίει

Για όλα εκείνα πού ‘γιναν

Μέσα στο λογικό μου.

Σε ώρα εξομολόγησης,

Ανάμεσα σε λυγμούς και δάκρυα,

Σου είπα πως θά ‘ταν η αγάπη.

Εσύ όμως τ’ αρνήθηκες

Και μ’ άφησες να νιώσω ταπεινωμένη κι άδεια.

Δεν μπορούσα στ’ αλήθεια να φανταστώ

Τι άλλο μπορεί νά ‘ταν.

Γιατί Θεέ μου, μόνο αυτήν εγνώρισα,

Μόνο αυτήν είχα για στόχο.

Ιδανικό, η τέλεια αγάπη.

Νόμιζα ψηλά θα μ’ έφτανε.

Στα μάτια όμως του κόσμου τούτου,

Κάτω με πέταξε.

Με ταπείνωσε και μ’ έσυρε.

Όμως και πάλι, δόξα στη χάρη Του,

Ψηλά μ’ ανέβασε,

Στη θέση που μου ανήκει.

Να χαίρομαι και πάλι, ν’ αγαπώ,

Πολύ λιγότερο από πριν να υποφέρω.

Ευχαριστώ