ΕΛΠΙΔΑ

ΑΝΕΒΑΣΜΑ

Θυμάμαι το ταξίδι εκείνο

που νύχτα,

ανάμεσα σε ουρανό και γη,

μόνοι βρεθήκαμε,

σκιές πραγματικές απόκοσμες,

μέσα στο κρύο·

δε φοβηθήκαμε.

Νιώθαμε κι οι δυο τόσο μεγάλοι,

καθώς καμαρώναμε την αγάπη μας,

μεγαλόπρεπα και ήρεμα

να υψώνεται σα θυμιάμα στον ουρανό.

Με δέος την ψυχή γεμάτη,

μετά απ’ το θεϊκό αυτό αντίκρυσμα,

την ουράνια ανατριχίλα μη μπορώντας

στους ανθρώπινους μας ώμους να βαστάξουμε,

γενήκαμε πάλι απλοί,

γυμνοί από θεϊκότητα.

Μείναμε μόνοι εγώ και συ

σ΄ ενός φιλιού την αιωνιότητα.