ΕΛΠΙΔΑ

ΤΟ ΨΩΜΙ

Μη ξεχάσεις το ψωμί όταν γυρίσεις

μη ξεχάσεις την αλήθεια να μου πεις.

Θέλω πάλι τα μαλλιά μου να μυρίσεις

και για μένανε στα δύο να κοπείς.

Με ξέχασες για χρόνια και λυπόμουν

σα να μη ζήσαμε ποτέ κοντά μαζί.

Για το ψωμί εκείνο που με μάλωσες φοβόμουν

πως το τραπέζι μας ξανά δε θα στρωθεί.

Αχ! Σαν ψωμί σε φέτες μ’ είχες κόψει

μ’ ένα μαχαίρι βουτηγμένο στην καρδιά.

Κι όταν με είδες μες τα σύννεφα χαμένη

ήτανε σα να ευχαριστήθηκες κρυφά.

Πώς να μιλήσω για τα τόσα μου τα πάθια

εκείνα που με ρίξαν στα βαθιά

του έρωτα και του ψωμιού τ’ αγκάθια

έχουν νυστέρι μου την ίδια ευωδιά.

Και τώρα που στερνά ήρθε η γνώση

που δίκοπο ειν’ μαχαίρι και πονά,

θυμήσου το ψ ω μ ί σου ψιθυρίζω

για να ‘ναι όλα ειρηνικά και θετικά.

Το Σύμπαν μόνο θετικά ακούει

και τις αρνήσεις όλες αγνοεί

γι αυτό στην προσευχή ζητούμε

να ΄χουμε πάντα στο τραπέζι μας ψωμί.