ΕΛΠΙΔΑ

ΣΤΟ ΓΙΟ ΜΟΥ ΟΤΑΝ ΕΚΛΕΙΝΕ ΤΑ 21 ΤΟΥ

Βρίσκεσαι στα εικοστά πρώτα γενέθλια

και είμαστε στον εικοστό πρώτο αιώνα.

Όλα πια τώρα γίνονται χειρότερα

στον κόσμο μας που μοιάζει με χειμώνα.

Μας περιζώνει,θά ‘λεγα καλύτερα,

με τις ραγδαίες και γοργές του μεταλλάξεις,

με τα λογής-λογής μικρόβια και ιούς,

τις καταιγίδες, πυρκαγιές, σεισμούς της πλάσης.

Με τις δολοφονίες, τους πολέμους, τις κλοπές,

την εκμετάλλευση, την πείνα, τις αρρώστιες,

ψευτιά, υποκρισία και απάθεια,

που φέρνουν στην ψυχή πόνους και δάκρυα.

Γιε μου, σ’ αυτόν τον κόσμο σ’ έφερα η άθλια,

και πώς τώρα εσύ να με δικάσεις.

Που μ΄ αγαπάς, που με λατρεύεις, συγχωρείς

τα τόσα λάθη μου, τόσες φωνές και πάθη.

Ο κόσμος μας ασφυκτιά,

δεν μας αρέσει έτσι που τον ζούμε,

μα μάθαμε τα μάτια να σφαλούμε,

και κλείνοντας συνάμα και τ’ αυτιά,

για πιο ψηλά, πιο πέρα να τραβούμε.

Ξέρω πως τη ζωή φιλοσοφείς,

το νόημά της το βαθύ, ψάχνοντας νά ‘βρεις.

Τα μάτια της ψυχής έχε ανοιχτά ,

ώστε το φως που αναζητείς

μπροστά σου γιε μου να το βάλεις.

Η αναζήτηση, η συνέπεια στη ζωή,

πολλές φορές τον άνθρωπο κουράζει,

τον γονατίζει, τον πληγώνει σαν πουλί,

τον κάνει αγαθό σαν προβατάκι.

Πρέπει να δυναμώνει, να μοχθεί,

απ’ την αρχή και πάλι να αρχίζει,

με υπομονή και αγάπη στην καρδιά

να θυσιάζεται, να συγχωρεί και να ελπίζει.

Ο δρόμος της ζωής είναι αδρύς,

μα κρύβει και οάσεις και λιμάνια,

όπου μπορεί κανείς ν’ αναπαυθεί,

είτε στην έρημο βρεθεί,

είτε σε θάλασσα καθάρια.

Και σαν καλός ταξιδευτής,

το τέρμα στο μυαλό του πάντα νά ‘χει,

τον τελικό προορισμό,

που μ΄ ένα θάνατο γλυκό

για πάντα θα τον αναπαύσει.