ΕΛΠΙΔΑ

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ

Μ’ ένα ουρανό γαλάζιο τέλειωσε η μέρα,

μ’ένα ουράνιο τόξο έληξε η βροχή.

Και κει, στου ουρανού την άκρη,

ανέβηκε δειλά μια προσευχή.

“Θεέ μου, φύλαξέ με απ’ την πλάνη,

Θεέ μου, αγκάλιασέ με με στοργή.

Ζητώ από Σένα να με στέψεις μ΄ ευλογία,

για να πατώ γερά τα πόδια μου στη γη”.

Και Συ, γλυκά-γλυκά μου έστειλες το Φως Σου.

Τα χρώματα της Ίριδας ζεστά.

Και μες σ’ αυτά είδα το Πρόσωπό Σου,

το Μάτι, να μου κλείνεις πονηρά.

Ποτέ πια μπόρες στη ζωή μου και πλημμύρες,

ποτέ πια λύπες, βάσανα πικρά.

Υπόσχεση μου έδωσες και πήρες,

κάθε αγωνία, ερωτηματικό κι ανημποριά.

Κι εγώ πια από δω και πέρα,

χαρούμενα στη γη θα περπατώ,

και την υπόσχεση αυτού του φθινοπώρου,

νωπή μες το μυαλό μου θα κρατώ.

Μες το ουράνιο τόξο σφίξαμε τα χέρια,

μες του ουρανού το θόλο, αλλάξαμε ματιές.

Κι αυτή η Φθινοπωρινή μας Συμφωνία,

χαράχτηκε βαθιά μες τις καρδιές.