ΚΑΛΕ ΜΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Δεν είναι παρά ο πιο προσφιλής μου τρόπος για να ενσαρκώνω, να ζωντανεύω, να φανερώνω και να διατυπώνω τις πιο μύχιες σκέψεις μου, τα συμπεράσματά μου, τις αλήθειες μου. Αυτές για τις οποίες πάλεψα, πόνεσα, ταπεινώθηκα και δάκρυσα. Κι ο τρόπος μου είναι να βρω λίγη ώρα για να γράψω, για να ξεκαθαρίσω μα και για να εκθειάσω. Και ξεκίνησα έχοντας εσένα στο μυαλό μου που ξόδεψα μια ζωή για να σε μάθω, κι ακόμα σε μαθαίνω αν και συχνά παθαίνω. Αβεβαιότητα μα και ανακούφιση, πόνο μα και χαρά. Κι ανεβαίνω από τα τάρταρα του Άδη στον αιθέριο και γαλανό ουρανό, όπου αναπνέω ελευθερία και αγαλλίαση. Τόσο σημαντικός στ’ αλήθεια ήσουν, τόσο σοφός, τόσο μεγάλος, που με βύθισες μα και με κράτησες, που με ανάστησες και με ανέβασες σ’ έναν παράδεισο γήινο, όπου έχω ό,τι χρειάζομαι κι αγαπώ μα πάνω απ’ όλα εσένα ...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου