ΕΛΠΙΔΑ

ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ

Αλαφιασμένη κατέβαινε την κατηφόρα.

Δυο-τρία σκυλιά την ακολουθούσαν και την γαύγιζαν,

ενώ συγχρόνως της κουνούσαν την ουρά.

Κι αυτή, με πρωτόγνωρα συναισθήματα,

μιας ασύλληπτης για το κοινό νου ιδιαιτερότητας,

ροβόλαγε τη ζωή, κατακτούσε το άγνωστο.

Κέρδιζε τη δειλία, συμμαχούσε με την τόλμη και την πρωτοβουλία.

Δρασκέλιζε τους δρόμους της γειτονιάς αλλά και του Σύμπαντος,

με μια μοναδική αποφασιστικότητα.

Αγκαλιά με τον εσώτερο εαυτό της

και χέρι-χέρι με την πίστη της,

πορεύονταν προς τη διεκδίκηση των <<Πιστεύω>>της

και την κατοχύρωση των ιδανικών της.

Κατευθύνονταν σαν μια σύγχρονη Ζαν Ντ’ Αρκ,

για τον πόλεμο ενάντια στις δυνάμεις του κακού,

που μπορεί πολύ απλά στην εποχή μας

να ήταν η υποκρισία, η χειραγώγηση,

η υποτίμηση των αξιών της, ακόμα και της αξίας της.

Μέσα της ο πόθος για ελευθερία,

το αυτονόητο υποτίθεται τούτο αγαθό,

την καθοδηγούσε και την δυνάμωνε.

Κι ήρθε η ώρα της αναμέτρησης.

Κι η ώρα της Αγάπης.

Της υπέρτατης. Της ακαθόριστης. Της ατελεύτητης.

Αυτής που αισθάνεται μία κοπέλα όταν γίνει μάνα.

Το συναίσθημα φούσκωσε και ξεχείλισε.

Διαπέρασε τα παράθυρα, πέταξε πάνω από τα μπαλκόνια

και συνάντησε τον θεό ¨Ήλιο , στην πιο γλυκιά του ώρα.

Εκείνη την ώρα που ολόκληρος αυτός ο Μεγαλόπρεπος Κύριος,

έσκυψε μπροστά της να την χαϊδέψει,

να της γλυκομιλήσει,να της υποσχεθεί.

Ένιωθε περιττά τα ρούχα επάνω της.

Κάθε τι το υλικό, το ένιωθε περιττό.

Δεν της χρειαζόταν τώρα πια τίποτε.

Αυτή και η Φύση όλη, είχαν γίνει Ένα.

Ήταν δικό τους παιδί. Παιδί του Ήλιου και της Φύσης.

Και τότε γονάτισε. Ευλαβικά, στοργικά, ανάλαφρα.

Πήρε την πιο βολική στάση που μπορούσε πάνω στο πάτωμα

και του πρόσφερε την καρδιά της.

Έγινε τη στιγμή εκείνη, Ένα με το αθώο βρέφος της.

Τους δίδασκε αγάπη, προσφορά, ανιδιοτέλεια.

Πού νά ‘ξερε πως τη στιγμή εκείνη του απόλυτου δοσίματος,

της τέλειας εγκατάλειψης του εαυτού της,

της υπέροχης έξαρσης και μοναδικής έξαψης,

της επίγνωσης μιας πράξης ιδιαίτερης,

που δεν της έφερνε όμως ντροπή, αλλά λύτρωση,

πού νά ‘ξερε ότι αυτή η μοναδική στιγμή,

των μοναδικών συναισθημάτων

και της μεγάλης απελευθέρωσης,

πως θά ‘ταν η απαρχή ενός Γολγοθά,

μιας περιπέτειας ψυχολογικής,

που άρχισε ακριβώς

την ώρα της Α π ό λ υ τ η ς Ε λ ε υ θ ε ρ ί α ς .