ΕΛΠΙΔΑ

Η ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ ΣΤΙΓΜΗ

Γλυκιά η μελαγχολία που με ζυγώνει

κι η πίστη για το αύριο καλή.

Πόσο το φως πολύ μ’ ελευθερώνει,

πόσο ο ήλιος μου ζεσταίνει την ψυχή.

Κι όταν εκείνος πάει κάτω, δύσει,

η αμηχανία μέσα στα πόδια τριγυρνά.

Χοντρές κυλάνε οι ψιχάλες

πάνω στα μάγουλα ξανά.

Τα δάκρυα τ’ αναζητώ, τα γυροφέρνω

κάτι απογεύματα γλυκά,

καθώς ακούω τα πουλιά να τιτιβίζουν

και οι υποχρεώσεις παν καλά.

Είναι μια στιγμή δικιά μου

που ο κόμπος στέκει στο λαιμό.

Όλα τα έχω στη ζωή μου

γιατί θα πρέπει να πονώ;

Είναι γλυκός όμως ο πόνος,

είναι εκείνος που με κάνει να σκεφτώ,

να πάρω πάλι το στυλό στο χέρι

και σε σένα εαυτέ μου

για άλλη μια φορά ν’ απευθυνθώ.

Μονάχα τότε νοιώθω πάλι,

πως έτσι μεγαλώνω εγώ.