ΕΛΠΙΔΑ

ΠΕΤΡΑ

Με ένα τσούγκρισμα όλο φως από δυο πέτρες άσπρες,

κάποτε σαγηνεύτηκα σε άλλες μέρες μαύρες.

Γυναίκα εγώ, άντρας εσύ, πλάσματα απορημένα,

τρομάξαμε σαν είδαμε, πέτρα, που φλόγα εγέννα.

Μια τέτοια φλόγα ένωσε, και μας να γίνουμε “ένα”.

Στους βράχους κάναμε σπηλιές και σκάψαμε το χώμα,

πρώτα με πέτρες μυτερές, μα και μ’ ιδρώτα ακόμα.

Τις πέτρες πάλι βάλαμε τη μια πάνω στην άλλη,

και δίπλα - δίπλα όλες μαζί, να χτίσουμε ντουβάρι.

Τούτες οι πέτρες για υλικό, σ’ έκαναν παληκάρι.

Φτιάξαμε τη φωλίτσα μας, κάναμε το μπαξέ μας,

ζεστάναμε το σπίτι μας, βρήκαμε το τζαρέ μας.

Οι πέτρες μας βοήθησαν να στήσουμε πηγάδι,

να πιούμε καθαρό νερό, να βλέπουμε το βράδυ.

Ευγνώμονες ας είμαστε γι αυτό το θείο χάδι.

Έπειτα τις λαξεύσαμε, τις δώσαμε και σχήμα.

Πάνω τους ζωγραφίσαμε και γράψαμε και ποίημα.

Αγάλματα εφτιάξαμε, σηκώσαμε μνημεία,

η Τέχνη αναδείχτηκε, η Πέτρα είναι μία.

Κυρίαρχη, αγέρωχη, διαχρονική, αιωνία.