ΕΛΠΙΔΑ

ΣΤΗΝ ΚΟΨΗ ΤΟΥ ΞΥΡΑΦΙΟΥ

Δρόμοι απέραντοι

πολιτείες αγέρωχες

μηχανήματα ψυχρά

πονεμένοι άνθρωποι

και ξεχασμένοι θεοί.

Η γη μας τσίρκο απέραντο,

φτιασιδωμένο, απλό,

συγχρόνως κι απλησίαστο.

Κάθε στιγμή προσπαθώ να συλλάβω το νόημά του,

να νοιώσω τα θεριά

που πάντα φοβάμαι πως μπορεί να ξεχάσουν

την ανακωχή που υπέγραψαν

και να μας κατασπαράξουν όλους.

Να μπω στην καρδιά του κλόουν,

να μαντέψω την ψυχή του ακροβάτη,

να μεταλάβω και να μετουσιωθώ

στην πραγματικότητα του κόσμου μας.

Μα πάντα βγαίνω εξουθενωμένη

απ’ την προσπάθεια

και με την πικρή διαπίστωση

ότι ή εγώ δεν μπορώ να καταλάβω

τον κόσμο μου,

ή ότι εκείνος είναι μια ταινία

που προβάλλει ακαριαία

εικόνες φανταστικές και πραγματικές μαζί,

που δεν μπορώ να τις συλλάβω.