ΕΛΠΙΔΑ

“ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ”

Προχωράμε και πάλι μαζί,

σε δρόμους παράλληλους “πετάμε πεζοί”.

Ελεύθεροι αισθανόμαστε, με αγάπη στην ψυχή,

έξω από κάθε σύμβαση, κρίση ή ενοχή.

Απ’ την αρχή αγαπιόμαστε για άλλη μια φορά,

και καταλαβαινόμαστε ακόμα πιο καλά.

Αυτό ειν’ τ’ αποτέλεσμα μιας δύσκολης ζωής,

μα και συγχρόνως όμορφης, αγνής κι ιδανικής.

Το όνειρο της τελειότητας πληρώσαμε ακριβά,

δεν ειν’ οι ανθρώποι έτοιμοι γι’ απτά ιδανικά.

Στο δρόμο μας σκοντάψαμε, πονέσαμε διπλά,

γιατί το επιτρέψαμε, μάθαμε έτσι από παιδιά.

Σιγά-σιγά σταθήκαμε στα πόδια μας ξανά,

τα χέρια πάλι δώσαμε, νιώσαμε σιγουριά.

Κι όμως ακόμη προσπαθώ, να σε δεχτώ όπως είσαι,

δεχόμενη και μένανε που τώρα πια αγαπώ.

Πατώ γερά στα πόδια μου, πιστεύω στον εαυτό μου,

όλους τους εσυγχώρεσα βαθιά μες το μυαλό μου.

Ας σεβαστούμε ολόψυχα κοινό το όραμά μας,

τις πράξεις, τις θυσίες μας κι όλες τις προσφορές,

για μια χαρούμενη ζωή γεμάτη ευτυχία,

και μια πορεία ανοδική για πιο ψηλές κορφές.