ΕΛΠΙΔΑ

ΠΟΡΕΙΑ

Στην αρχή, άγνωστο μπρος μου, χάος, αδιέξοδο.

Ρωτήματα ανελέητα

βαθιά μες το μυαλό μου έθετα.

Μετά εσύ, κι ο έρωτάς μας ο υπέροχος.

Ζύμωσα τις σκέψεις μου με το αίσθημά μας,

και σμίλεψα το όνειρο που ζήσαμε.

Κι ύστερα η ζωή,

σκληρότερη κι απ’ τις πιο

συντριπτικές πρωτεινές μου θεωρίες,

με προσγείωσε για τα καλά.

Τώρα πια,

στην προσμονή μιας ζωής

εκ των προτέρων γνωστής,

και στην απαρχή

ενός δρόμου δύσβατου

που μόνοι μας διαλέξαμε,

νοιώθω ανησυχία και γαλήνη μαζί,

μα καθόλου αβέβαιη,

κρατώντας το χέρι σου

που πάντα θέλω να μου το δίνεις,

άνθρωπέ μου.