ΕΛΠΙΔΑ

ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ  ΜΕΣ' ΑΠ' ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

Βλέπω το πρόσωπό σου,

πάντα το πρόσωπό σου,

γλυκό μου πρόσωπο αγαπημένο,

μάτια καλά μου, κρασάτα μου,

μπροστά μου σας έχω πάλι.

Και το χαμόγελο σου,

πλατύ πάντα, καλοσυνάτο,

φωτίζει την ψυχή μου μες τη νύχτα.

Ανακούφιση!

Όλοι οι άνθρωποι ας τη νιώσουν.

Γαλήνη περισσή στα σπλάγχνα μου.

Γράφω και ονειρεύομαι,

κι ευτυχισμένη νιώθω κι αναπολώ.

Κι άλλοι την ώρα τούτη σκέφτονται,

κι άλλοι πεινούν κι άλλοι πονούν,

κι άλλοι τίποτε δεν προσμένουν.

Κι η ώρα καθώς κυλά,

ποιός ξέρει τί κουβαλά μαζί της για τον καθένα μας;

Και για μένα ποιός ξέρει πώς θά ‘ναι αύριο,

ίσως η αυγή φέρει μια καταιγίδα και για μένα.

Γι’ αυτό κλαίω απόψε για τους άλλους,

γι’ αυτό τη σκέψη κάνω απόψε περιστέρι,

μηνύματα στους δυστυχείς να πάει.

Γιατί πόνος πικρός με περιζώνει,

ξέρω μπορεί χρόνια πολλά να κάνει νά ‘ρθει,

οι δυο μας μόνο ξέρουμε ποιός είναι ο πόνος·

γι αυτό σιγά σιγά μαθαίνω να τον πίνω,

καθώς σταλάζει από χιλιάδες ανοιχτές πληγές τριγύρω μου.