ΕΛΠΙΔΑ

Σ’ ΕΝΑΝ ΠΛΑΤΩΝΙΚΟ ΕΡΩΤΑ

Άπλωσ’ τα χέρια σου πάνω απ’ το πέλαγος,

πιασ’ τα δικά μου μέσα στα σύννεφα,

δέσ’ τα σφιχτά.

Η καρδιά μου χτυπά από κάθε φορά πιο βαριά.

Και τα μάτια θολά, σένα βλέπουν μακριά... συμφορά.

Σ’ αγαπώ, μα να ‘ρθώ πιο κοντά σου θαρρώ, δε μπορώ.

Τα χέρια απλώνω, τα δάχτυλα ανοίγω,

τεντώνω το σώμα, κοντά σου να φτάσω,

αγάπη να κράξω, πονώ.

Οπτασία, η θεσπέσια μορφή σου, το ωραίο κορμί σου,

αφρίζει στο κύμα,

ανοίγει το βήμα,

ματαίως... δεν ζει.

Ω! γλύκα τρανή μου, ελπίδα στερνή μου,

φωνάζω· κραυγάζω· χτυπιέμαι και χάσκω.

Το βλέπω· βυθίζομαι πέρα...

με ρουφάει το χώμα... το χάος... η τρέλα. Γιατί;