ΕΛΠΙΔΑ

ΑΠΟΡΙΕΣ

Πού μας πηγαίνει

η πυρκαγιά που στα στήθια μας καίει

κι ο πυρετός που τον δρόμο φωτίζει

σε τί να ελπίζει;

Ο αγνός ο πόθος που μας ενώνει

η κοινή για το τέλειο ανάγκη

που δεντράκι στα στήθη ριζώνει,

πότε άραγε δέντρο θα γίνει

ειρήνης καρπούς περισσούς να μας δίνει;

Η αποστροφή μας για τη βία

το που αισθανόμαστε μικροί

βλέποντας στη φωταγραφία

μαύρου παιδιού τρύπιο κορμί

μάνας αγύριστη ευτυχία,

είναι ντροπή;