ΕΛΠΙΔΑ

 

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

 

Ώρα θεϊκιά ίσως να ήταν τούτη,

που μύριες σκέψεις μες το μυαλό γυρίσανε

και έξοδο γυρίσανε να βρούνε.

Χριστούγεννα η μέρα ήτανε

και η καρδιά μου πιο μαλακή εγίνηκε.

Ένοιωσα από κοντά τη φρίκη της ανθρώπινης σκληράδας,

και γοργανάσανα βαθιά, σαν έφτασε στο λογισμό

η αποκοτιά, το μίσος και η κακία του αδελφού.

Για σήμερα μονάχα τα όπλα σταματήσανε στο Βιετνάμ,

όπως κι οι όλμοι κι οι βροντές

και του θανάτου το σαρκικό το γέλιο.

Για σήμερα μονάχα ,

μιας και του Χριστού η Γέννηση τιμάται,

κουφάρια δεν σωριάζονται

και τρόμος δεν σκορπάται.

Όμως, σαν τ’ αύριο θα ‘ρθει πιο σκληρό απ’ το χθες

και οι ψυχές των μες στην αντάρα του πολέμου

σκοτωμένων θ’ ανεβαίνουν,

τα μάτια τους γεμάτα θολάδα και παράπονο,

σαν αντικρύσουν τα μάτια του βρέφους του μικρού,

θα του ειπούν:

«Χριστέ μας, τ’ αδέλφια μας δεν ένοιωσαν ακόμα

της Γέννησης το θαύμα,

κι η ειρήνη μακριά απ’ τη γη πλανάται.

Μια δεύτερή σου γέννηση τον κόσμο τώρα πρέπει,

μια δεύτερή σου γέννηση,

και ναν’ αυτή για πάντα».