Ποιήματα Ευτυχίας Φορτόμα - Κωτίδου

Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΩΝ ΕΞΗΝΤΑ Σήμερα ξεκίνησα γαλήνια και πάλι τη ζωή μου απ’ την αρχή. Κει πάνω στο κατώφλι των εξήντα ανέβηκε η απόφαση ορθή. Στυλώθηκε ξανά το κοριτσάκι και πάτησε στα πόδια του γερά ∙ τ’ όμορφο γελαστό του προσωπάκι έδιωξε μακριά τη συννεφιά. Κράτησε το τετράδιο στο χέρι κάτω απ’ του δέντρου τη σκιά ∙ κ αι κει, μέσα στη ντάλα μεσημέρι ατένισε τη φουσκοθαλασσιά. Εκεί, μπροστά στη θάλασσα τη μάνα που μας τρέφει, μας δροσίζει, μας πονά, το κοριτσάκι ένιωσε γοργόνα, μ’ ένα βιβλίο να ‘χει για ουρά. Ήτανε το βιβλίο της ζωής της που το ‘γράψε με γράμματα μουντ ά∙ μ ε περισσή αγάπη όμως και φροντίδα. Τώρα, της γνέφει και χαμογελά. Το κοριτσάκι έγινε γυναίκα εκεί, κάτω απ’ τον ήλιο τον καυτό κι ανάμεσα στον φλοίσβο των κυμάτων αγκάλιασε ξανά τον Εαυτό!!!!!

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ Μ’ ένα ουρανό γαλάζιο τέλειωσε η μέρα, μ’ένα ουράνιο τόξο έληξε η βροχή. Και κει, στου ουρανού την άκρη, ανέβηκε δειλά μια προσευχή. “ Θεέ μου, φύλαξέ με απ’ την πλάνη, Θεέ μου, αγκάλιασέ με με στοργή. Ζητώ από Σένα να με στέψεις μ΄ ευλογία, για να πατώ γερά τα πόδια μου στη γη”. Και Συ, γλυκά-γλυκά μου έστειλες το Φως Σου. Τα χρώματα της Ίριδας ζεστά. Και μες σ’ αυτά είδα το Πρόσωπό Σου, το Μάτι, να μου κλείνεις πονηρά. Ποτέ πια μπόρες στη ζωή μου και πλημμύρες, ποτέ πια λύπες, βάσανα πικρά. Υπόσχεση μου έδωσες και πήρες, κάθε αγωνία, ερωτηματικό κι ανημποριά. Κι εγώ πια από δω και πέρα, χαρούμενα στη γη θα περπατώ, και την υπόσχεση αυτού του φθινοπώρου, νωπή μες το μυαλό μου θα κρατώ. Μες το ουράνιο τόξο σφίξαμε τα χέρια, μες του ουρανού το θόλο, αλλάξαμε ματιές. Κι αυτή η Φθινοπωρινή μας Συμφωνία, χαράχτηκε βαθιά μες τις καρδιές. ...

ΑΝΟΙΞΗ Δεν είναι γκρίζος πια ο ουρανός. Δεν βλέπω πουθενά στάχτη κι αιθάλη. Είναι ολοκάθαρος και γαλανός, μας ήρθε η άνοιξη· χαρείτε πάλι. Δεν ειν’ τα μονοπάτια σκοτεινά, δεν είναι βρώμικοι οι δρόμοι. Τα σπίτια είναι πάλι καθαρά, είναι όρθιοι, στητοί οι ώμοι. Δεν είναι άλλο μαύρες οι ψυχές, τριγύρω κελαηδούν πάλι τα αηδόνια. Ο ήλιος μπαίνει μέσα απ’ τις ρωγμές τραγούδια θ’ αντηχούνε τα κανόνια.

ΚΑΡΠΟΣ ΑΓΑΠΗΣ Μες το ημίφως γαληνεύω, Ηρεμώ κι ονειρεύομαι. Αφουγκράζομαι τα περασμένα, Τα μελλούμενα προσδοκώ. Με το πνεύμα της γης συμφιλιώνομαι, Το κάνω ένα με τον ουρανό. Πορεύομαι οριζόντια και κάθετα Το ίδιο γλυκά, το ίδιο συνεσταλμένα. Φτερούγες φυτρώνουν στους ώμους μου Καθώς το ταξίδι μου φαντάζει μακρινό. Χαρά πεζή και θεσπέσια γλύκα Διασταυρώνονται στο διάβα μου, Καθώς συμφιλιώνω την πραγματικότητα Με το όραμα και την φαντασία, Την ελπίδα για τελειότητα, Την προσμονή για ελευθερία. Ειν’ η αγάπη που κάρπισε μέσα μου Γλυκείς καρπούς σαν την ουσία.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ Υπάρχει ένα κόσμος που πονά υπάρχει ένας κόσμος που υποφέρει η μαύρη πείνα, μας θερίζει τα παιδιά κι η δίψα στήνει με το θάνατο καρτέρι. Υπάρχει και η σκόνη που κολλά αμείλικτα στα ιδρωμένα σώματά τους γίνεται λάσπη ενώ παραμιλά για τα χαμένα μια για πάντα όνειρά τους. Υπάρχει όμως κι ένας ουρανός που πάντα από ψηλά τους προστατεύει μια ελπίδα, μια αγάπη, ένα φως που απαλύνει τις πληγές και τις γητεύει. Υπάρχει ένα τριζόνι που μιλά για ολόκληρης της γης τους κολασμένους κι όμως το βλέπω να χαμογελά καθώς τους νιώθει κει ψηλά αναστημένους. Υπάρχει ένα κορίτσι, κι είμαι εγώ που έχω το τριζόνι για παρέα μαζί του όλη μέρα κελαηδώ να γίνει η ζωή μας πιο ωραία. Υπάρχει ένας κόσμος που ποθεί μια αλλαγή να έρθει στη ζωή του που θα ξορκίσει το κακό πάνω στη γη και θα καρπίσει την ειρήνη στην ψυχή του.